22-05-2011    

Onze Lotty hebben wij gevonden in het park dichtbij ons huis, zoekend en struinend naar eten zagen we haar daar lopen. Ze was zeker niet zo oud, want dat kon je aan haar bewegingen goed zien. Dapper op haar kleine pootjes gewoon de boze wereld in, op de loop voor de dikke kater die verderop nu op het hekje zat. Dit hadden wij allemaal gezien gebeuren, natuurlijk hebben wij geprobeerd haar naar ons toe te lokken maar daar dacht Lotty toen nog heel anders over. Syb(mijn man) en ik waren toch maar huiswaarts gegaan maar konden de gedachte aan dat kleine hommeltje maar niet van ons afzetten. Het werd al donker en ja wij gewapend met een zaklamp en stukje leverworst toch weer teruggelopen naar het park. Na lang zoeken zagen we haar liggen op een hoopje dorre bladeren, haar lichaampje trilde van de kou. We kregen een brok in ons keel en met goede moed hebben wij haar gelokt met een stukje leverworst, ze keek ons eerst wel aan van "doen julie me niks"maar dat stukje leverworst maakte veel goed, heel langzaam kwam ze voetje voor voetje op ons af en likte de leverworst van onze handen. Heel voorzichtig streelde we haar vachtje en opeens voelde ik de klik tussen ons. Heel voorzichtig hebben we haar opgepakt en Syb heeft haar in de binnenkant van zijn jack gezet, stukje rits open zodat zij goed kon zien wat er gebeurde. Ze leek er  vrede mee te hebben dat we haar meenamen. Thuisgekomen hebben we haar lekker tot rust laten komen en haar gewoon even met rust gelaten. Maar hoe snel zo'n lieverd zich kan aanpassen hebben Syb en ik om ons verwonderd. Haar plekje was snel gevonden op de bank tussen ons in. De andere dag hebben we haar laten nakijken bij de dierenarts, laten kijken of ze een chip had om te zien waar ze vandaan kwam. Contact opgenomen met de fokker van Lotty en die vertelde dat hij echt van niets wist en dat we haar wel bij hem mochten terug brengen, maar ja u begrijpt misschien wel daar kon niks van inkomen Lotty (zoals wij haar genoemd hadden) bleef bij ons, met goed vinden van de fokker en de vorige eigenaar die toch liever en grotere hond had gehad. Onbegrijpelijk dat je dan zo'n beestje aan haar lot over kon laten en haar in het park gedumpt had. De fokker die al lang blij was dat zijn puppie goed terecht gekomen was bij ons, heeft ons nog een copy van haar stamboom meegegeven en alles geregeld dat wij de officiŽle eigenaren werden van Lotty, dit alles met een dichte portomonnee. Lotty was nu officieel van ons, we kochten voor ons een gebakje en een onsje slagroomsoesjes (voor Lotty) en zijn met zijn drietjes dit gaan vieren, zoals altijd en nu nog met zijn drieŽn op de bank. Lotty is nu al 5 jaar oud en we zijn nog steeds verzot op haar en zij gelukkig ook op ons.

Xero en mevr Loes, heel veel succes met uw website en bedankt dat ik Lotty's verhaal mocht vertellen.

Cora en Syb en een pootje van Lotty

Met dank aan: Lotty en haar baasjes Cora en Syb
Datum: 22-05-2011