22-06-2014    

Hallo allemaal en leuk dat je de moeite wil nemen om dit verhaal even te lezen.
Waarom dit verhaal op de site van Xero? Loes heeft me enkele jaren geleden al gevraagd voor een leuk verhaal te schrijven omdat wij de trotse eigenaars zijn van 2 blonde Bouvier teefjes, maar het kwam er door de drukte nooit van.

Gelukkig hebben Loes en ik altijd wel enig contact gehouden en daar ben ik zeer blij om.

Ik zal me eerst even voorstellen: Ik ben Alfred, ben getrouwd met een lieve vrouw en ben inmiddels 57¾ jaar jong.

 Ikzelf heb altijd een Bouvier om me heen gehad en dat beviel me uitstekend. Doordat we een boef hebben moeten laten inslapen, kreeg ik het er behoorlijk moeilijk mee, zonder dat ik het zelf in de gaten had. Ik werd sacherijnig, gauw geïrriteerd en vrij agressief in mijn woorden. Mijn vrouw en andere mensen werden er vaak de dupe van en dat werd mijn vrouw op een gegeven moment zat. Regelmatig keek ik naar de plaats waar ze altijd lag en de tranen stroomden dan over mijn wangen. Ik werd steeds meer depri en mijn vrouw ging daarom voor verandering zorgen. Op een dag zat ze ’s Avonds achter de computer op zolder en riep naar beneden dat ik even moest komen. Ik morrelde en had geen zin, maar ben uiteindelijk toch maar gegaan. Daar had ze een advertentie met foto gezien van een nestje bouviers. Ik zei: Hou toch op, ik wil geen hond meer, maar toen ik de foto zag, was ik verkocht. Zaterdag gaan we naar X toe en halen er 1 op, zei ze. Ik morrelde wat, maar daar had ze maling aan. Zo gezegd, zo gedaan. Wij gingen op weg naar X en kwamen bij het huis aan waar de boeven waren. Na binnenkomst kregen we de boefjes te zien. Enkele mannetjes en 2 teefjes. Mijn vrouw had haar keuze al gemaakt, maar liet de eer aan mij om er 1 te kiezen. Tja, iemand die mij kent, weet dat ik het dan erg moeilijk krijg. De eigenares zei: Als je niet kan kiezen, neem je ze toch gewoon allebei ? Dat was dom om te zeggen, want ( volgens mijn vrouw ) was de smile op mijn gezicht enorm. Dus wij naar huis met 2 boefjes.

De twee boefjes zijn inmiddels iets ouder dan 7 jaar en we hebben er nog steeds geen spijt van. Ze hebben in puppietijd een vermogen aan meubels en schoenen gesloopt, maar dat was na de loopsheid ook weer over en dan vergeet je het snel. De éne boef was toen ze nog jong was, een ontdeugend boefje die steeds de trap naar boven op wilde klimmen. Om een val partij te voorkomen heb ik er een RVS hekwerk voor gezet, zodat ze niet naar boven toe konden. ( Had ik dat maar nooit zo gedaan, want ik heb er nog steeds enorme spijt van )

Op een gegeven moment schijnt het hekwerk omgevallen te zijn en heeft 1 boefje er een klap van gehad. Alles nagekeken en ook bij dierenarts geweest, maar niets kunnen vinden. Na enkele dagen strompelen ging het gelukkig beter met haar. Elke keer als we bij de dierenarts waren lieten we haar onderzoeken maar er werd nooit iets gevonden.

Mijn zwager heeft ook honden en fokt ermee. Hij zei: Ga eens met me mee naar België en laat daar eens kijken naar je hond. Zo gezegd zo gedaan. Er werden foto’s genomen van onze boef en het bleek dat ze een zeer zwaar trauma aan haar rug had. Op de foto was duidelijk te zien dat er een golf beweging in haar ruggengraad zat. Nu snappen we ook waarom onze boef haar speelzigheid en zo verloor. Nu zit ze levenslang aan de pijnstillers. Zolang de pijnstillers werken blijft ze bij ons, maar zodra we merken dat de pijn te heftig wordt en er niets meer aan te doen is, bekijken we het wel weer. We laten haar niet lijden. Doordat ons boefje dus niet meer zo speels is en haar zus wel, kwam haar zus enorm te kort.

Op een avond zaten we voor de computer en zaten we op Hyves. Via via kwamen we bij een berichtje, waarin mensen werden gezocht voor hondenopvang. Dat leek ons wel wat en we besloten contact op te nemen. Om nu een lang verhaal een beetje kort te houden, we gingen in de honden opvang.

We kregen honden van diverse pluimages, verzorgde ze en werden met toestemming en formaliteiten aan de nieuwe eigenaar over gedragen. Dit hebben we enkele malen gedaan en op een gegeven moment kregen we een hondje ( boomer soort ) waar onze honden blij mee waren. Het beestje speelde en zorgde voor vreugde bij onze boeven. Maar ja….. de hondenopvang had een plaatsje voor haar. Mijn vrouw belde en belde de nieuwe eigenaar, maar helaas geen contact. Op een gegeven moment was ik het beu en zei: Laat maar, we kopen haar zelf wel. Het gaat goed tussen die drie en waar er 2 kunnen eten, kunnen er ook 3 eten en die kleine eet niet veel. Zodoende hebben we een tijdje geen honden meer op gevangen omdat het anders een beetje erg druk zou worden bij ons thuis.


Pas geleden kwamen we via Facebook ( waar het al niet goed voor is ) wederom een bericht tegen over Hondenopvang De Pannehoeve in Kats (zeeland ). Aangezien we Jolanda en haar man nog kende en er contact mee zijn blijven houden reageerde we op haar “advertentie “ van puppies dag.

Ze hadden daar jonge puppies en andere honden in de opvang en we gingen er wat graag weer eens naar toe. Het was vertrouwd toen we er binnen wandelde en we voelde ons weer thuis. Er waren redelijk wat bezoekers die er een kijkje kwamen nemen. Zo kon je lekker even met de pups knuffelen ( onder toezicht ) en kon je de andere honden bewonderen, aanhalen en mee knuffelen. Onder het genot van een lekker bakje koffie en beschuit met muisjes ter ere van de pups, maakten we er allemaal een leuke dag van. Er waren ook mensen die voor hun vakantie naar Zeeland kwamen en vroegen of ze bij de Pannehoeve ook aan logeren voor honden deden. Natuurlijk doen ze dat, want de ruimte daar is enorm, de verzorging is uitstekend en er wordt met heel veel liefde en geduld voor je hond gezorgd.

Op het moment dat wij er waren, waren ze nog bezig met voorzieningen voor de opvanghonden en logées, om te zorgen dat de dieren het nog meer naar hun zin hebben. Waar ik enorm veel respect voor heb, is dat ze het moeten doen van donaties en heel veel eigen geld en tijd. Deze mensen proberen er echt voor te zorgen dat de dieren het naar hun zin hebben. De hele familie werkt er aan mee en zijn per dag lang in touw om alles in orde te krijgen.

De honden hebben een eigen zwembad, alle ruimte die ze willen hebben, alle liefde, grote eigen hokken voor de nacht, want overdag mogen ze gewoon loslopen over het hele terrein ( ook onder toezicht natuurlijk ) en de beste verzorging. Wij kunnen helaas niet op vakantie, maar als ik dat zou doen ( of een weekend weg ) zou ik mijn honden in alle vertrouwen laten logeren bij Jolanda en haar familie, omdat ik weet dat de honden het erg naar hun zin zouden hebben daar en er goed voor gezorgd zal worden.

Als U denkt dat ik dit verhaal schrijf om reclame te maken voor de Pannehoeve, heeft U het mis. Ik schrijf dit omdat ik zeer kritisch kijk naar hondenopvang en honden logeer adressen. Bij de Pannehoeve krijg ik een heel goed gevoel en de honden zien er heel blij en gelukkig uit. Ze hebben het daar erg naar de zin. Als dat zo is, geeft mij dat een enorm goed gevoel. Bij mijn eerst volgende vakantie of weekend weg weet ik voor 100% zeker waar ik ze heen kan brengen in alle vertrouwen.

Wilt U meer informatie over logeer adres voor Uw hond(en) of een hondje willen opvangen of kopen, neem dat contact op met Jolanda
via de site:  http://www.hondenopvang-pannehoeve.nl



Dank U voor het lezen en ik hoop dat U nog eens aan dit verhaal denkt als U interesse heeft in opvang/logeer adres.

Met dank aan: Alfred, Ina, Anousca, Mira en hun kleine vriendje
Datum: 22-06-2014