02-03-2014    

Soraya,
6 jaar geleden ging het met mij niet zo goed, ik miste wat in mijn leven. Ik had het niet zo naar mijn zin meer op mijn werk en de katten die ik al had hadden mij ook niet echt nodig alleen om de kattenbakken uit te schepen en om eten te geven maar verder was ik alleen goed voor af en toe een knuffel. Mij man en ik zijn kinderloos dus daar hoefde ik ook niet voor te zorgen, ja en een vrouw wil zorgen. Tot dat iemand tegen mij zei jij moet opzoek naar een hond dat is echt iets voor jou.

Na een lang gesprek met mijn man Jurgen waren wij het er overeen dat wij inderdaad een hond wilde hebben. Ik was als kind al groot fan van dalmatiėrs dat kwam omdat ik een oppas hond had zij was dalmatiėrs en ik was helemaal gek van haar. Als tiener paste ik wel op meerder honden en dus rassen maar dit ras schoot er gewoon boven uit. Later heb ik nog in een dierenpension stage gelopen, en deze mensen fokte sharpei's maar ze hadden ook een leverkleurige dalmatiėrs, waar ik weer helemaal gek van was meer dan van de sharpei's. Dus ik had ooit al gezegd tegen mijn moeder en ook later tegen Jurgen ooit wil ik een dalmatiėrs hebben, maar op het moment dat wij een hond zochten maakte mij het ras niet zo veel uit. Ik moest een hond hebben die met katten overweg kon en een paar uur alleen kon zitten, en Jurgen wilde niet over de 2 jaar gaan want dan werd de hond toch al te oud. Goed met deze info ben ik gaan zoeken, en ik had een waslijst van honden, maar er was geen 1 die bij ons paste puur omdat ze toch te groot waren of dat het niet met katten kon of dat ze niet alleen konden zijn.
Ik hield uit eindelijk 2 honden over en het toeval was dat het 2 dalmatiėrs waren (echt puur toeval). 1 hond was 11 maanden oud dus ik belde gelijk maar er werd helaas niet op genomen.
De 2de was 2 jaar en 6 maanden en daar was Jurgen het niet mee eens want wij zouden tot 2 jaar gaan, dat was de regel. Maar ik zag die foto en ik was verliefd zij keek op die foto zo dat ik dacht jij hoort bij mij, en er stond bij kan alleen zijn en met katten, sterker zij zat bij iemand met 5 katten. Dus ik toch stiekem bellen, en ja hoor de telefoon werd opgenomen!

Dit vrouwtje had deze hond uit het DIN fonds gehaald (Dalmatiėr in nood fonds), maar het ging niet goed met haar witte herder, en omdat zij al veel had mee gemaakt wilde zij iemand die echt voor deze hond ging. Ik vertelde haar dat ik Barneveld MBO dierenverzorging had gehad en dat ik veel in asiels had gewerkt, met moeilijker honden. Ik kon haar gelijk ophalen,en na dat ik Jurgen toch had omgepraat over die 6 maanden zijn wij naar Katwijk aan Zee af gereisd en hebben daar onze Soraya opgehaald.

Dat vrouwtje had gezegd ik sta met Soraya bij de bushalten op jullie te wachten, en inderdaad zij stond daar met een hondje. Het eerste wat er door mij heen ging was, go zo groot is zij helemaal niet, en toen, jij bent het helemaal! Soraya was wat afstandelijk naar ons toe dus ik dacht nog hoe moet dat verder. Die witte herder zat gelijk op schoot net als inderdaad al die katten, maar Soraya kwam niet eens kijken bij ons. Wij zijn toen nog een heel eind gaan lopen door de duinen met de honden en hebben gepraat. En toen kwam de vraag willen jullie haar echt hebben? JA dat wilde wij!!! Zij pakte haar spullen en Soraya keek mee of alles goed werd ingepakt en liep heel vaak met haar oude vrouwtje mee. En toen was het tijd om te gaan! Soraya nam afscheid en je zag dat het gelijk goed was, zij liep met ons mee of zij dat al jaren deed. In de gang werd zij nog aan gesproken door een man en die zei tegen haar maakt er wat van meisje.

Wij gingen de hele reis weer terug naar huis, en het was goed!



De volgende dag dat was op een zaterdag ben ik met Soraya naar mijn moeder gegaan, ik moest haar laten zien. Ik was zo trots! Jurgen bleef thuis en ging hier was in huis doen, toen ik mijn moeder tegemoet liep was Soraya alleen aan het grommen naar iedereen, maar dat wist ik Soraya had zo veel mee gemaakt dus Soraya gromde. Het eerste wat mijn moeder zei wat wil jij hier nog van maken KLAP 1 in mijn gezicht!!! Ik zei dat komt goed zij is nog geen dag bij ons het heeft tijd nodig! Mijn oom en tante kwamen toevallig ook, en het eerste wat mijn tante tegen mij zei wat heeft deze hond een eng staartje KLAP 2 in mijn gezicht!!! Ja dalmatiėrs hebben nu eenmaal een gladde staart er zit geen haar aan zo als aan die van hun hond. Ik had het helemaal gehad! Soraya was ook erg vervelend want zij wilde echt niet dat ik weg liep en ik moest bij haar blijven want dan begon zij te piepen en te gillen, en uiteindelijk ben ik met haar naar huis gegaan. Wij kunnen vanaf ons huis de bushalten zien en andersom dus ik stapte de bus uit en liep naar huis. Jurgen was bezig in de voortuin en Soraya ziet hem en springt zo in zijn armen. Je zag dat zij IK BEN NU ECHT THUIS! Dit allemaal was binnen 24 uur. En het is nooit veranderd want zij voelt zich thuis en is ook echt gelukkig.

Soraya heeft een stamboom en komt dan ook bij een goede fokker vandaan, een oudere dame die liefde heeft voor dit ras. Soraya was uit haar laatste nest, en toen wilde zij er mee stoppen omdat zij te oud werd om dit te blijven doen. Haar eerste vrouwtje wilde graag een dalmatiėrs maar wist totaal niet waar zij aan begon, en het ging dus na 2 jaar fout. Zij probeerde haar eerst zelf te verkopen, maar dat lukte niet.  Nou heeft Soraya 1 dingetje wat er niet goed uit ziet maar ook niet erg is, Soraya geeft erg snel over, en als mensen dat zien denken ze al gouw dat zij enigst ziek is, maar het is iets in haar. Ik heb het later met mijn dierenarts besproken. Daarnaast is Soraya niet vriendelijk naar andere honden en ook sommige mannen vind zij eng en dan bijt zij ook echt! Daarnaast is Soraya een prachtige hond en er waren veel mensen die graag goedkoop een mooie hond wilde hebben, en dus niet naar het innerlijk keken maar naar het uiterlijk, en dat moet je nooit doen!

Ooit hadden wij in het asiel een prachtige dobermann reu die echt niet te hanteren was, maar iedereen wilde hem hebben (ik weet zijn naam zelfs nog Shadow) maar elke keer kwam hij terug want hij was niet te houden. Maar er zat ook nog een dobermann teefje in het asiel die niet zo mooi was als Shadow maar wel veel liever maar haar wilde niemand hebben tot dat er 1 jongen kwam en haar meenam zij is nooit meer terug gekomen. Deze jongen keek naar het innerlijk niet naar het uiterlijk. En dat heeft bij Soraya ook mee gespeeld.

Uiteindelijk is zij in het DIN Fonds terecht gekomen na dat zij een paar keer bij een paar mensen was geweest en terug gebracht. De fokker wilde dat niet maar had niks te vertellen Soraya ging naar het DIN, en omdat de fokker het niet kon vinden met de mensen van het DIN ging het daar ook niet goed met Soraya. Uiteindelijk heeft het vrouwtje waar wij haar van hebben haar daar weg gehaald, en de rest heb ik verteld. Het DIN was niet blij toen ze hoorde dat zij weer was over geplaatst want dat had niet gemogen onder het mom, zij blijft een DIN hond, maar zo lang hebben ze er niet over gezeurd, want niks was goed gegaan er waren wat papiertjes ingevuld wat niet geldig was en zelfs haar stamboom was mee gegaan die normaal gesproken gelijk wordt vernietigt omdat er niet gefokt mag worden met asielhonden en dat was zij uiteindelijk want het is gewoon een asiel voor dalmatiėrs. Zelfs haar naam was verkeerd geschreven Raja in plaats van Raya.

Soraya haar eerste vrouwtje wilde haar hond Raya noemen maar dat kon niet van wegen de S voor de stamboom dus maakte de fokker er Soraya van, en in het DIN is er Raja van gemaakt dus toen ik belde wisten ze niet eens over welke hond ik het had. En toen ze er achter kwamen was het gelijk brood fokker blabla  Dat was deze vrouw niet want Soraya is een zeer sterke en mooie hond en dat krijgt een brood fokker niet voor elkaar. Sterker haar vader is een zeer bekende fok reu in de dalmatiėrs wereld en zij heeft dus heel wat dure half broertje en zusjes en ook hele broertjes en zusjes want ze zijn allemaal naar fokkers gegaan alleen Soraya heeft het in het begin niet getroffen!
Maar nu ligt zij als een Keizerin op haar stoel! Soraya heeft haar plekje gevonden!!!!

Groetjes Brigitte.
 

Met dank aan: Brigitte, Jurgen en Soraya
Datum: 02-03-2014