17-11-2013    

Herfstig ….

Ja hoor, Xero wil weer herfstfoto’s … altijd weer de vraag om leuke foto’s te sturen van een bepaald jaargetijde en nooit of iemand een leuk verhaal wil schrijven. Kijk, da’s natuurlijk gewoon mijn kift. Ik ben namelijk heeeeel slecht in fotograferen (ik heb er echt geen gevoel voor, da’s op zich ook heel knap). En schrijven doe ik over het algemeen heel graag.

Dus …. Ik heb Xero om toestemming gevraagd of ik een herfstverhaal mocht schrijven. En, lief als Xero is, kreeg ik daar meteen toestemming voor. Sterker nog, Xero vond het een superleuk idee. Nou, da’s win / win!
 

De afgelopen tijd is voor mij ook niet in foto’s uit te drukken hoewel er tegenwoordig een leuk filmpje van de binnenkant van mijn darmen beschikbaar is voor de liefhebber. De herfst begon, zoals je hieruit waarschijnlijk begrijpt, niet echt heel erg leuk. Al langere tijd had ik gezondheidsklachten, moest echt verdacht vaak naar de wc. Mijn stoelgang veranderde gaandeweg in een stoelrace. En dat heel vaak. Slaap schoot er bij in, eten was zinloos want het kwam er toch weer uit, en langzaam maar zeker werd ik heel erg ziek.

Dapper als ik ben liep ik natuurlijk een tijdje gewoon door. Ok, eerlijk nu … helemaal niet dapper maar heel erg laf want ik voorzag natuurlijk wel dat er waarschijnlijk binnenin wat nader onderzocht moest worden. En dat zag ik niet zo heel erg gebeuren, want zo dapper ben ik dus helemaal niet. Om dit te voorkomen ben ik wat aan het thuisdokteren (wat is Google toch geweldig) geweest. En ik vond dat mijn klachten wel te maken konden hebben met een voedselallergie. Glutenallergie, dat leek me wel passend. Dus ik ben met frisse tegenzin aan het bijbehorende dieet begonnen. Mijn grote respect voor iedereen met een glutenallergie die braaf dit dieet volgt … wat een ellende …. Vooral de crackers gemaakt van bloemetjes waren een openbaring, en geen frisse. Het leek net of je met je mond open van schrik voorover in een pas bemest bloembed tuimelde waar de hond net overheen had geplast en daarbij een fikse hap smurrie meenam.

Na een tijdje uitproberen en flink minder gezond worden moest ik tot mijn grote spijt wel concluderen dat ik een waardeloze thuisdokter ben en dat Google dus ook niet overal goed voor is. Wist ik wel, maar ja, je hebt een aanmerkelijk belang h. Jammer maar helaas dus. Een bezoekje aan de dokter volgde. Ik kwam er in eerste instantie nog vanaf met een bloed- en ontlastingonderzoek. Toen de uitslagen daarvan binnenkwamen was het over met de pret.

Ik was inmiddels zo ziek dat het me ook allemaal niks meer kon schelen en ik het gelaten over me heen heb laten komen. Wat nog een beetje mijn interesse wist te wekken was het schermpje waarop de binnenkant van mijn dikke darm te zien was. Ik ben geen kenner maar dit zag er serieus niet goed uit. En dat was het ook niet. De dokter kwam vertellen dat het colitis ulcerosa is, familie van de ziekte van Crohn. Een chronische ontsteking van de dikke darm. Ik heb de boodschap aangehoord en ben weer in slaap gevallen.

Ik was zo ziek dat ik opgenomen werd in het ziekenhuis. En daar mocht ik een dikke week blijven. Dat is nog te doen maar je mist het thuisfront, in mijn geval mijn hondjes en papegaai, heel erg. Er werd goed voor ze gezorgd maar toch, there’s no place like home. Maar ik heb alles maar losgelaten en het allemaal laten gebeuren. Ik lag in het nieuwe ziekenhuis in Zwolle en serieus: ik ben verschrikkelijk in de watten gelegd. Wat een prettige verpleging en artsen. En het eten was lekker … echt! Ik heb nog  recepten gevraagd, zo lekker was het. Zelfs Koningin Maxima kwam nog langs. Het kon allemaal niet op.

Pas nadat ik na een paar dagen weer een beetje op de wereld was kwam de informatie over de nieuwe aandoening die ik aan mijn lijstje toe mag voegen, binnen. Het is geen leuke aandoening, begrijp ik. Maar hoe het zich ontwikkelt is maar weer afwachten. Wat ik wel als een enorme blijde boodschap heb ontvangen was de mededeling dat ik alles, maar dan ook alles mag eten. En veel mag (moet) eten. Kijk, dat is muziek in mijn oren … geen diten!!!

Na een dikke week mocht ik naar huis. Voorzien van een apotheekje waarvan ik zelfs begon te denken dat het nu tijd wordt om zo’n medicijndoosje verdeeld over de dagen van de week aan te schaffen, want serieus, ik zie door de bomen het bos niet meer.
 

Ik was ongelooflijk blij mijn dieren weer te zien, en zij mij. Die pret was voor een deel gauw over. Ze hadden me teveel verwend in het ziekenhuis. De klap kwam hard aan. Je denkt even de zwabber door het huis te halen, daarna hang jezelf als een dweil op de bank. Ik ging met de honden naar een plekje waar ik kon zitten en zij spelen (zo slim was ik dan weer wel). Ik slingerde de bal voor mijn gevoel een flink eind van me af. Zo’n metertje of 2 voor mijn voeten kwam het ding op de grond terecht. Ik zat heel verbaasd te kijken: huh??? Zo weinig kracht … de honden stonden inmiddels al een flink eind verderop te kijken waar die bal nou neer kwam want ook zij verwachtten een flinke zwieperd. We waren allemaal reuzeblij dat we weer herenigd waren maar er was wel wat veranderd. De normale gang van zaken was absoluut geen optie dus we moesten ons allemaal inschikken. Gek genoeg voelen ook de hondjes dat soort dingen feilloos aan en hoewel het in het begin even aftasten was, hadden we redelijk snel ons ritme weer gevonden. Een paar keer per dag een kort rondje, samen met de buurman omdat mijn benen van blubber waren. Een keer per dag naar een plekje waar ik kon zitten en zij lekker spelen met elkaar. Het weer werkte gelukkig nog goed mee.

Ik heb ooit wel eens gedacht dat ik wist wat vermoeidheid was maar als je nog nooit zo ziek bent geweest weet je het echt niet hoor. Man. Een vinger bewegen en je kunt al een uurtje plat. Voel je je even iets beter, dan ga je lekker raampjes lappen en soppen want hoog tijd. De volgende dag kun je je melden bij het ziekenhuis omdat het meteen weer helemaal niet goed gaat. Pas na een aantal weken kwam er heeeeel langzaamaan wat verbetering in de gezondheidstoestand. Ik ben niet behept met het grootste geduld van de wereld dus de frustratie was groot … na nog een poosje van het heel mooie najaarsweer te hebben kunnen genieten braken de herfstdepressies aan. Niet alleen meteorologisch, ook bij mij. Het viel me allemaal niet mee … ik heb wat regen laten vallen en stormen veroorzaakt. Cyclonen zelfs, durf ik te zeggen. En net zoals het echte weer was het niet ruim van tevoren te voorspellen, het gebeurde gewoon. Doodmoe werd ik ervan.

Ik heb in deze periode hulp gehad van lieve buurtjes en mensen die ik goed of minder goed ken. Ze deden boodschappen voor me, liepen mee met de honden. Zo lief. Ik kreeg kaartjes, bloemen, mails. Mijn concentratievermogen was nul komma niks, dus veel bijzonders kwam er van mijn kant niet uit. Desondanks bleven mensen helpen, mailen en bellen met aan het einde de mededeling; je hoeft niet te reageren hoor! Geweldig. En dat kwam goed uit want ik deed het ook niet. Bek- en bekaf en tot tien tellen was al heel erg moeilijk.
 

Na een paar weken nutteloos en zinloos thuis tegen storm en regen te hebben lopen vechten, was ik het beu. Heel erg beu. Kijk, dat ik gewoon beter moet worden en dat daar tijd in gaat zitten, had ik wel geaccepteerd. Maar dat overrompelende gevoel van negativiteit, doelloosheid, zinloosheid, ellende, verdriet en ziek zijn had ik wel ff helemaal gehad. Hoog tijd voor een positieve impuls. Wel eentje die ook wat abrupt kwam en zonder dat ik het zelf van tevoren bedacht had, maar ik knapte er wel enorm van op.

Het herfstseizoen keert regelmatig weer. Het is een van de 4 seizoenen dus je ontkomt er niet aan he. Niet jaarlijks, maar ook bij mij is het weleens vaker herfst. Tijdens of na echt stormachtige tijden heb ik behoefte aan iets goeds, iets zinvols, iets positiefs, iets wat ik kan betekenen.

Dus op het moment dat ik de oproep voor Kane voorbij zag komen en dat heerlijke bekkie zag, heb ik geen seconde meer nagedacht. Omdat het goed was, wist ik.

Kane had ook een beetje pech, net als ik. In de late herfst van zijn leven kwam hij zonder dat hij daar ook maar iets aan kon doen, in het asiel terecht. En dat ging niet goed. Kane is bijna 14 jaar en da’s echt een mooie leeftijd voor een kruising bouvier x cane corso!

Ik heb direct en zonder aarzelen het asiel gebeld. Gezegd dat Kane meer dan welkom bij ons zou zijn. Niet alleen omdat wij Kane kunnen helpen, maar ook omdat Kane een welkome toevoeging aan onze roedel kan zijn. Hij is een oude man met veel levenservaring, heel sociaal, stabiel en rustig. Precies wat Tys als roedelleider wel naast zich kan gebruiken, want die heeft zijn poten soms wel vol hier. De medewerker van het asiel antwoordde direct: kom gauw kennismaken! En ik antwoordde direct: dat gaan we nu doen!

Eenmaal in de auto komt er dan een moment dat je denkt: is dit verstandig? Gelukkig is mijn concentratie- en denkvermogen nog immer niet op orde dus heel lang kon ik me er niet druk over maken. Wat ik wel weet is dat elke beslissing die ik op basis van mijn gevoel heb genomen altijd de verstandigste besluiten van mijn leven zijn geweest. Dat bedenkende was ik helemaal klaar met nadenken over wat verstandig is.

Aangekomen in het asiel ontmoette ik Kane. Wat een heerlijke man … hij was wat ontdaan over zijn asielverblijf en de ontmoeting met de roedel was voor hem wel even wat overrompelend. Maar ik heb, samen met de medewerker van het asiel, geen moment getwijfeld of Kane bij ons op zijn plek zou zijn. Kane ging direct mee naar huis en gaat bij ons door het leven als Pake. De Friese eretitel voor Opa.

Pake woont nu twee weken bij ons. Hij heeft zich vrij snel en makkelijk aangepast aan ons ritme, ons leven, onze gewoontes. De eerste paar dagen moest hij even een beetje zoeken en had hij het af en toe even moeilijk met alle veranderingen die hij had meegemaakt in een paar dagen tijd. We hebben hem in alle rust zijn ding laten doen. Al snel maakte hij contact en kwamen de lichtjes in zijn ogen.

Bij mij kwamen ook weer lichtjes in mijn ogen. Ok, die gaan ook nog regelmatig uit (zucht …) maar jongens, wat geniet ik van het feit dat die ouwe man hier zo samen met ons geniet. Geen idee hoe lang het gaat duren.  Hij is trouwens best heel fit! Maar weet je, het geeft niet. We kunnen elkaar helpen en dat doen we ook. Dat is zoveel belangrijker dan hoe lang ….

De herfst begon dus stormachtig en met fikse depressies dit jaar. Het was heftig. Voor mij, voor Pake. En voor nog zoveel anderen. Wat is het dan toch mooi dat er iets in je leven gebeurt, dat er iets is dat je kunt doen, dat zo’n goed gevoel geeft dat er weer momenten zijn dat je fluit, zingt, lacht. Het zijn maar momenten, maar ze zijn er. Er zullen nog wel meer depressies komen. Maar de wetenschap dat ze overwaaien en dat je ze soms zelf ook een beetje kunt wegblazen door mooie dingen in je leven en je hart toe te laten juist op de moeilijke momenten, geeft een voldaan gevoel.

Pake is helemaal gewend. Tijdens de eerste autorit kwamen we erachter dat hij helemaal geen auto gewend was. Hij loeide dat het een lieve lust was. De andere honden hebben hem even laten gaan en toen duidelijk gemaakt dat dat niet nodig was, liever niet zelfs. Pake schikte in en stopte met loeien. Mooi, zoals ze dat onderling regelen. Na een dag of twee is Pake helemaal gewend aan de auto. Nu ramt Pake alle anderen ongegeneerd aan de kant want hij moet en hij zal als eerste in die auto. En dat lukt hem dus ook altijd.


Verder heeft hij een bijzonder gezonde eetlust en een sterke wil. Wat Pake in de kop heeft heeft hij niet in de kont. Het kon wel een echte Fries wezen. Als een van de andere honden op een plekje ligt waarvan Pake denkt: dat lijkt mij ook wel wat, dan begint het gebabbel en geloei. Dat gedrag wordt hier fijn genegeerd dus Pake weet inmiddels dat dat niet werkt. Zuchten en steunend en met zwaar de smoor in zoekt Pake dan maar ‘noodgedwongen’ een ander plekje op (er zijn hier heeeel veel fijne plekjes, maar ja, die ene h ….). Ik kan daar zo verschrikkelijk van genieten!

Aan het eind van de dag ga ik altijd eerst even douchen en dan eten koken. Dat had Pake binnen no time in het snotje. Eten koken = gauw eten. Dus als ik nu naar beneden kom in mijn avondkleding (niet van het soort waarmee je gezien wilt worden) staat Pake onderaan de trap te loeien van plezier: ETEN!!!! Vervolgens gaat hij half in de kamer, half in de gang liggen kijken hoe ik aan het koken ben en wacht hij heel tevreden de dingen af die komen gaan.

Pake is een enorm sociale hond, ongelooflijk lief, trouw, aanhankelijk en baasgericht. Wat zal hij het ook moeilijk hebben gehad toen hij van zijn baasje gescheiden werd … toch verbazingwekkend hoe snel ook zo’n oude kerel zich toch weer aan weet te passen. De roedel is blij met de rustige oude man. Regelmatig wordt Pake gesandwiched door Bram en Syb, die dan elk aan een kant van hem zijn bekkie staan af te lebberen. Gek zijn we op oude opa’s hier!



Als ik verstandig was geweest, had ik Pake niet opgehaald. Dan had ik samen met de roedel heel wat moois gemist en Pake ook. Een beetje liefde en goed (kunnen en mogen) doen is echt de remedie tegen herfstdepressies! Wij gaan er dan ook een mooie herfst van maken, voor Pake en voor ons.


Groetjes,
Ylona

Met dank aan: Ylona, Pake en de Roedel
Datum: 17-11-2013