01-04-2013    

Paaseieren zoeken? Welnee niet nodig!!

Zoals altijd komen mijn kinderen met hun kinderen de zaterdag voor Pasen bij ons slapen. De volgende ochten 1e paasdag ga ik dan vroeg uit mijn bed om de chocolade eieren te verstoppen onder de plantjes en de struiken in onze tuin. De kleinkinderen en mijn kinderen kijken daar altijd naar uit, ja ook toen ze al wat groter werden, zonder eitjes zoeken geen echt paasfeest zeiden ze dan, ja zo groeit dan een traditie in de familie.

En zo ook die bewuste paas ochtend een paar jaar geleden.
Toen leefde onze Stef nog, Stef een schat van een bouvier die graag wat mee hielp met de klusjes in huis of tuin. Waar ik ook liep of ging, hij sukkelde trouw achter mij aan. Zo ook die bewuste paasochtend voor een aantal jaren geleden. Met mijn mandje chocolade eitjes liepen wij samen op die vroege paasochtend de tuin in. Stef liep achter mij aan en het was net of hij begreep wat ik aan het doen was, ik praatte dan wat tegen hem dat hij me goed aan het helpen was en dat we de eitjes goed moesten verstoppen, samenzweerderig keken we elkaar aan en ik had echt het idee dat Stef mij helemaal begreep, Stef kwispelde zijn (toen nog) kleine staartje blij in het rond. Het gekke was toen ik weer naar binnen ging Stef niet achter mij aanliep, maar op het gras ging liggen. Ik dacht laat maar even, het was niet echt koud en dacht er verder niet bij na en maakte mij er niet druk over Stef die deed nooit iets stouts laat staan dat hij dus dit keer dat wel zou doen. Met een blij paasgevoel begon ik met het dekken van de tafel voor het paasontbijt. Het was zoals altijd een gezellige boel aan tafel en er werd druk gespeculeerd wie er zometeen de meeste eitjes zou vinden, toen het paasontbijt achter onze kiezen zat werd het tijd om de chocolade eieren te gaan zoeken in de tuin, de kleinkinderen en mijn kinderen haastte zich naar de tuin, mijn oudste zoon zei: dit jaar vind ik de meeste eieren en rende de tuin in achterna gezeten door de rest en mijzelf, dus lol alom. Maar buiten wachtte ons een verassing, in het gras lag Stef met alle “verscholen” paaseitjes om zich heen, keek ons aan van “heb ik dit niet braaf gedaan baasje? Wat hebben we gelachen en hem een flinke aai over zijn bol gegeven.
Stef was dus duidelijk  de Paaseivinder van dat jaar!

Met Stef hebben we veel speurwerk en apport spelletjes gedaan en ja als een bouvier eenmaal iets weet vergeet hij dat echt niet, ook al had ik er Stef  geen opdracht gegeven de eitjes te zoeken, vond hij  het waarschijnlijk toch nodig om ons een pootje te helpen. Geen ei was er stuk, op het grootste chocolade ei na dan want ja die past bijna niet in zijn bekkie.

Ook nu jaren later Stef niet meer in ons midden is leeft het verhaal voort van Stef de ei-apporteerder en komt het verhaal van Stef altijd nog wel even ter sprake aan het paasontbijt.

Loes het was fijn je weer eens te spreken,

dikke knuffel voor Xero

Groetjes Diana

Met dank aan: Diana
Datum: 01-04-2013