09-12-2012    

Hallo Xero en Loes

Al een tijdje geleden beloofde ik jou dat ik verhaal zou schrijven over Forrest.

Forrest was een bouvier die gevonden hebben. We kwamen hem tegen op 1e kerstdag, vastgebonden aan een boom in het bos.

Ons speciale kerstcadeau.
Zoals altijd traditiegetrouw zijn wij op 1e kerstdag altijd bij mijn ouders en na de middaglunch gaan wij altijd dan even wandelen in het bos niet ver van mijn ouders hun huis. Het had die ochtend gesneeuwd en alles zag er prachtig uit. Heerlijk wandelend in de vrieskou met een zonnetje dat de sneeuw liet twinkelen. Veel mensen liepen in het bos totdat er een opstootje ontstond. Nieuwsgierig wat er aan de hand was liepen ook wij daar naar toe. Daar stonden dan 10 volwassen mensen te kijken naar een hond die aan een boom vastgebonden stond, geen van die mensen durfde dichterbij te komen want het was en bouvier en ja zoals de verhalen gaan “bouviers zijn gevaarlijk” jaja!!
Het arme dier stond te rillen ja wij dachten van de kou maar dat kon natuurlijk ook van alle commotie zijn om hem heen. Niemand deed wat want ja hij kon wel eens bijten.

Nou ik hoefde daar niet over na te denken hoor en stapte op hem af, er werd gezegd pas op direkt bijt hij jou in de arm. Nou dan zal hij wel honger hebben zij ik onbevreesd. Het arme dier kon  toch zo niet blijven staan. Heel rustig sprak ik hem toe en zijn kleine staartje (toen nog gecoupeerd) kwispelde zo hard dat ik bang was dat hij eraf zou rollen. Ik hield mijn hand voor zijn neus  en hij was zo blij dat ik geen moment meer nadacht en zijn riem rond de boom losmaakte. Hij sprong om me heen en lachend zei ik, tjonge tjonge wat een enge boef  he mensen. Sommige mensen liepen hoofdschuddend weg en andere vroegen of ik hem naar het asiel zou brengen. Nou zei ik, het is de bedoeling dat ik wel even meld bij de dierenbescherming dat ik hem gevonden heb, en natuurlijk gaat hij met ons mee naar huis.  Mijn ouders en mijn man waren ook helemaal weg van hem en we vroegen ons af wie toch zo’n lieve hond aan een boom kon zetten!! Hij liep zo braaf en vrolijk met ons mee dat hij wel een goede opvoeding gehad moest hebben. Bij het huis van mijn ouders aangekomen zei mijn moeder, gewoon mee naar binnen nemen hoor je laat die stakker hier niet in de schuur. Nu was die schuur een soort van grote bijkeuken dus het had best gekund, maar ja mijn moeder had (net als ik) een zwak voor honden. Wij hebben onze vondeling Forrest genoemd, de reden zal je wel begrijpen denk ik!! Zijn vacht zat onder de klitten en hij had honger als een paard, oke hij moest zich op dit moment behelpen met brood en jaja en een paar plakjes rollade, wat sperziebonen  en een bak met  vers water.  Forrest week niet van mijn zij en hield me de hele tijd goed in de gaten. Als ik opstond, stond Forrest ook op, die lieverd was natuurlijk bang dat ik hem ook zou verlaten,  geen haar op mijn hoofd die daar aan dacht hoor. Ik zei al tegen mijn man dat ik Forrest graag wilde houden, en  dat het dan ons gezamenlijk kerstcadeautje was, ja mijn man had niet anders  verwacht van mij . Wij zijn alle twee van huis uit honden gewend , wij hadden toen net onze hond een half jaar terug moeten laten inslapen en waren al steeds een klein beetje op zoek naar een andere hond,  dus Forrest meer dan welkom!!

Toen wij die avond naar huis gingen was het even spannend of Forrest in onze auto wilde, nou hij bedacht zich geen twee keer toen mijn man op de achterbank een plaid legde en zei kom jongen dit is jou plekkie!! Thuisgekomen hebben wij hem lekker even zijn gang laten gaan, en tweede kerstdag hebben wij hem gewassen en gekamd, en eerlijk gezegd de klitten uit zijn vacht geknipt, heb hem toen heel kort geknipt met het idee dat haar wel weer aan groeit, alles liet Forrest rustig toe en was alleen een beetje bang toen wij hem goed droog wreven met de handdoek, maar met veel lieve en geruststellende woorden liet hij alles gelaten over zich heen komen DE LIEVERD!!

Na de kerst heb ik gelijk de instanties op de hoogte gebracht en vertelt dat wij een bouvier  die vastgebonden stond aan een boom meegenomen hadden naar ons huis toe. Ze vonden het vreselijk om te horen maar waren reuze blij dat wij hem mee genomen hadden en hem een nieuw huis gegeven hadden. Natuurlijk hebben wij hem even nalaten kijken door onze dierenarts en die vertelde ons dat hij veels te mager was maar voor de rest goed gezond.
Nou voor een extra beetje spek gaan we wel zorgen vertelde ik de arts, die lachend onze Forrest vertelde dat hij geboft had dat wij hem gevonden  hadden.

Nou Loes Forrest is natuurlijk al een aantal jaren in de hondenhemel, ik heb ook geen foto’s  van hem maar je mag  zoals we afgesproken hebben een mooie  foto van jou lieve en mooie Xero erbij zetten, want het was tenslotte toen ik Xero zag, dat  het verhaal van onze Forrest weer boven kwam drijven.

Fijne feestdagen

Rita

Met dank aan: Rita
Datum: 09-12-2012