01-10-2012    

Mijn hond heet Luna, een zwarte Labrador en is mijn grootste hulp en maatje.

Toen Luna zeven weken oud was kwam zij bij ons gezin wonen.

Nadat het leven van onze vorige twee lieve oude honden beŽindigd was, ging ik op zoek op internet naar de mogelijkheden voor een hulphond. Mijn progressieve ziekte MS nam ernstiger vormen aan, zit inmiddels constant in een rolstoel en ik zou om minder afhankelijk te zijn van zorgverleners graag een hond hebben, die mij met allerlei klusjes in het dagelijkse leven zou kunnen helpen. Echter, zonder hond kan ik niet en was het wachten op een afgerichte hulphond geen optie. Bovendien was het voor mij erg belangrijk om een eigen hond te hebben, die vanaf het begin, aan mijn handicaps en mijn woon en leef-omstandigheden gewend zou raken. Ik wilde ook graag, dat de hond de dingen van mij en met mij zou leren, omdat je dan weet, wat je aan elkaar hebt en juist die dingen aanleert, waarvan je baat zult hebben.

Toen kwam ik “Stichting De hond kan de was doen” tegen met haar teamtrainingen en haar positieve bekrachtegings-methode en dat leek me een goede bij mij passende opleiding. Maar eerst kwam er een kink in de kabel.

Onze nieuwe hond Max en veelbelovend om hulphond te worden bleek een zwakke schakel te zijn in een verder uitzonderlijk goed nest. Hij bleek na enige maanden aan beide oren doof te zijn en overleed met 14 maanden na een hartstilstand.

Mijn verwachtingen van deze hond waren heel hoog geweest, maar toen hij een zware handicap bleek te hebben en nooit meer een hulphond zou kunnen worden, was hij een extra dierbare kameraad.

Door allerlei vriendelijke mensen kwam al heel snel Luna op mijn pad, het heeft zo moeten zijn. Mijn verdriet om Max nog nauwelijks een plekje gegeven, kwam dit zwarte bolletje wol bij ons thuis en gaf me al heel snel troost.

Voor deze hond had ik, door mijn vorige verdrietige ervaring, geen enkele verwachting meer gemaakt om ooit als hulphond te kunnen gebruiken. Maar toen Luna bijna een jaar oud was, begon het bij mij behoorlijk te kriebelen. Inmiddels waren we al erg aan elkaar vertrouwd geraakt en dacht ik: “ik ga toch de uitdaging nog eens aan” en vulde een aanmeldingsformulier in voor de teamtraining. En toen ging het heel snel. We kregen een intake gesprek en ik werd toegelaten tot de opleiding, mits dat Luna door de gedragstest zou komen en vervolgens de strenge medische keuringen. Dit was een spannende tijd. En toen kregen we het bericht, dat Luna en ik waren aangenomen en al vrij snel de eerste lessen zouden krijgen. Gewoon bij ons thuis, en in mijn directe omgeving. We kregen ook groepslessen bij de Stichting en zijn met elkaar een midweek op cursus geweest in Schoorl. Wat hebben we veel geleerd, die week. Ik voelde me in het diepe gegooid, maar omdat je met nog zeven anderen was, had je erg veel steun aan elkaar en leerde veel van elkaar. De instructie was buitengewoon goed, we leerden erg veel over honden en hun gedrag en begonnen hard te trainen.

Ik had inmiddels een videoband gezien van iemand, die zelf haar hulphond had opgeleid en kon maar nauwelijks geloven, dat Luna en ik, als team, elkaar net zoveel zouden kunnen leren en Luna mij net zo zou kunnen helpen met de dagelijkse dingen. We gingen met volle inzet de uitdaging aan, het leek wel alsof ik aan een nieuwe studie begon.


Na een half jaar zijn Luna en ik na de teamtraining bij “De hond kan de was doen” geslaagd en is Luna officieel "hulphond".


We hebben een zware, maar heerlijke tijd gehad met de trainingen en begeleiding van de instructeurs.


Het kostte heel veel oefenen en heel veel energie, maar het heeft ons heel veel teruggegeven.  


Luna helpt mij in en uit bed, door mijn benen op te tillen en me rechtop te trekken, doet de gordijnen open en dicht en het licht aan en uit. Doet de deuren voor mij open en dicht en helpt me overal, waar nodig en geeft dingen aan of doet spulletjes in de prullenbak. Zij bedient de lift. Pakt het nodige uit de kasten en legt het ook weer terug. Ook de was gaat in en uit de wasmachine. Laat ik iets vallen, zij raapt het voor me op of legt iets op tafel of op een kastje. Zij helpt mijn jas uit doen en trekt mijn laarzen uit. Gaat de telefoon, Luna brengt hem bij me en geeft hem voor mij gemakkelijk aan. Gaan we op pad, dan kan ik zonder enige lichamelijke inspanning haar riem en dekje om doen. Dan loopt ze naast me aan de rolstoel. Alles wat we tegenkomen, zoals fietsers,vrachtwagens,skeelers,spelende kinderen, een blaffende hond, een poes of noem maar op, wij vertrouwen elkaar zo, dat we nergens meer voor terugdeinzen.


We gaan veel naar het bos en dan kan Luna lekker ravotten/zwemmen en met andere honden spelen. We trekken samen veel met elkaar op.

Vele onzekerheden zijn overwonnen. Rustig naar een vriendin, de kapper, het winkelcentrum, op een terrasje of de braderie, overal kunnen wij samen naar toe. Het is geweldig om zo een kameraad te hebben en nooit meer alleen op pad te hoeven.

Wat heel belangrijk is voor deze team-trainingen is de niet gemakkelijke opgave voor de andere mensen om je heen, die de hulphond echt helemaal moeten negeren om de opleiding te kunnen volbrengen. De hond mag echt alleen maar op zijn of haar baasje letten om een goede hulphond te kunnen zijn. Ook de mensen, die je tegenkomt op straat mogen de hond geen aandacht geven, zoals op hun dekje wordt gevraagd. En reken maar dat de hond van al het werk geniet, nog nooit heeft een hond zoveel aandacht en liefdevolle beloning gehad als deze honden en dat is dan wederzijds.

“Stichting De hond kan de was doen” heeft mijn leven veranderd, me minder afhankelijk gemaakt en er een extra dimensie aan gegeven. Het heeft heel veel aan mijn leventje toegevoegd.

Het enthousiaste team ben ik heel dankbaar, dat zij mij geholpen hebben, dit te realiseren.

En van harte hoop ik, dat velen na mij ook hun leven kunnen verrijken, door deze speciale opleiding te kunnen doen.
 
Ellen GN



Met dank aan: Luna en haar vrouwtje Ellen
Website: www.vriendenclubellen.nl
Datum: 01-10-2012