06-05-2012    

Boef heeft een trauma,

Al bijna elf jaar gaat Boef vrolijk in de auto, nooit enig probleem gehad. Tot het moment dat het deurslot aan de achterkant kapot ging en er een nieuwe bestelt moest worden. Omdat ik het wat eng vond dat de deur niet op het slot kon heb ik een paar dagen de centraledeurvergrendeling van binnenuit gebruikt, hetgeen een klik geluid geeft. Hier is Boef zo verschrikkelijk van geschrokken dat hij de auto niet meer in ging, hij ging zelfs de portiek niet meer uit. Alles geprobeerd van worst tot kaas en zelfs verse pens. Het enige resultaat is dat zijn achterlijf helemaal naar beneden gaat, staartje plat en trillen als een espenblad. Er in tillen is geen optie: hij weegt 62.2 kilo. Dit was toch wel een probleem want ik laat hem niet uit in de woonwijk ivm zijn allergie. Daarnaast gaat hij bijna altijd mee waar ik ook naar toe ga. Vooral de eerste keer dat hij echt de auto niet meer in ging was een drama: ik stond midden op het industriegebied en het regende pijpestelen. Buurvrouw gebeld en die kwam als reddende engel. Samen Boef in de auto getild. Niet meer wetende hoe ik het moet aanpakken stuur een mail naar iemand van de NBC. Geen enkele reactie, zelfs nu maanden later niets gehoord.

Op een zaterdagavond ben ik zo radeloos dat ik iemand anders van de NBC opbel. Reuze aardige vent, zijn echtgenote vond echter dat ik de volgende dag maar naar de club moest komen met Boef. HOE IN VREDESNAAM, dit is nu juist het probleem!!! Die maandag bel ik een gedragsdeskundige die werkt via de Cesar Milan methode. Hij komt, we bespreken de kwestie en hij gaat met Boef aan de slag. Vriendelijk zegt hij dat ik maar binnen moet blijven: ik kan via het raam kijken en hij gaat eens kijken of het inderdaad angst is of dat we een rangordeprobleem hebben. Dat laatste geloof ik niet zo want Boef luistert heel redelijk. Hij komt ook tot de conclusie dat het angst is en de rodi worsten worden bij wijze van spreken aangesleept. Nu heeft iedere bouvier een kop maar die van mij is extreem wilskrachtig.

De gedragsdeskundige/trainer doet er 3 uur over om Boef de auto in te praten. Hij gaat een paar keer in en uit en ik krijg wat tips om er zelf mee aan de slag te gaan. 2 dagen later zou hij dan weer komen. Met vallen en opstaan gaan we deze 2 dagen door, heel langzaam, pootje voor pootje komt hij dichterbij terwijl ik op de opgeklapte achterbank zit met worst in mijn hand. De eerste fase was tot bij de auto, de tweede fase was met 2 voorpoten in de auto en de derde fase is helemaal in de auto. Bij die fase kom ik ook aan mijn gymnastiek omdat ik dan al in de auto zit. Ik prijs het de hemel in, laat hem zitten en dan moet ik de auto weer uitklauteren over het gevaarte heen die dan vrolijk staat te kauwen op de koekjes of de worst. Dat ik niet diverse malen uit de auto gestuiterd ben is een voorziening van boven denk ik !! Na de derde fase gaan we langzaam een stukje rijden en ook dat gaat goed.

De derde dag, de ochtend voordat de trainer komt gaat hij na een half uur de auto in, rijden we naar het industriegebied waar ik hem uitlaat en duurt het weer een half uur voordat hij in de auto zit. De trainer komt en gaat weer met hem aan de slag. Ik word weer naar binnen gestuurd en op een gegeven moment wil hij een roedel maken. Uit zijn eigen auto haalt hij een van zijn eigen honden, klein lief beessie, dat hij bij Boef in de auto zet. Boef vond het allemaal reuze interessant. Als ik na 10 minuten weer uit het raam kijk krijg ik de schrik van mijn leven: trainer loopt weer voorbij met zijn andere hond; een kruising tussen een stafford en een pitbull die ook in mijn auto verdwijnt. Ik storm naar beneden en krijg te horen: “ gaat allemaal goed hoor, ik ben de alpha dus ik bepaal of die honden bij elkaar zijn en niet de honden zelf”. Ik slik, hijg en kijk voorzichtig in mijn auto. Boef is reuze geinteresseerd, het kleine hondje ook en de stafford/pitbul…..die kruipt in de hoek want die is bang voor Boef. Na enige bemoedigende woorden en gebaren van de trainer is de angst snel voorbij, zowel van hond als van mij, en zie ik 3 honden die dolle pret hebben. We gaan nog een rondje lopen met het hele spul en ik geef toe dat was kicken. Je loopt nogal met wat: 1 kleintje, 1 loeigrote bouvier en een stafford/pitbul. De mensen uit de wijk die mij kennen zijn niet bang en weten inmiddels wat er aan de hand is. Vreemde mensen dat is een ander verhaal. Ze zien ons met het hele spul aankomen en weg zijn ze. Het allerleukste is iemand uit de wijk van wie ik weet dat hij een hekel aan honden heeft en er bang voor is. Hij staat voor de deur en ziet ons aankomen. Zijn mond valt open, hij neemt een speurt en we horen de deur dichtslaan. Dat is nu humor!

We zijn nu anderhalve week verder en ik moet zeggen dat we er nog niet zijn, maar dat het zeker de goede kant op gaat. Soms springt meneer gewoon de auto in en de andere keer moet ik er eerst in en hem dan worst voorhouden. Binnen 1 minuut zit hij dan in de auto en dat is te overzien. Ik ben hoopgevend dat hij binnenkort weer gewoon weer direct in de auto springt zonder worst. Het kost alleen tijd. Je kan gekke dingen meemaken met je lieverd, maar dit had ik niet kunnen dromen. Ik heb dus een hond met een psychisch probleem zogezegd. Een ding valt mij wel tegen: ik ben al bijna 11 jaar lid van de NBC en nu ik ze nodig had gaven ze niet thuis. Dat is jammer.

Met dank aan: Boef en zijn vrouwtje Bella
Datum: 06-05-2012