18-12-2011    

Ik kwam vorig via Google jullie site tegen en ben gelijk gaan lezen en alle foto’s uit je dagboek zitten te bekijken. Terwijl ik zit te kijken naar de foto’s kwamen de gedachte weer terug aan onze Bor. Die ik vorig jaar als verassing van mijn man als kerstcadeau heb gekregen. Ik dacht ik stuur het verhaal naar je toe tegen de kersttijd.
.

Voor de kerst had ik al eens tegen mijn man gezegd, het wordt weer tijd voor een hond, ik ben er nu weer aan toe. Via internet had ik al vele sites bezocht en de ene na de andere lieve pup gezien en in gedachte al flink aan het knuffelen geweest. Toen wij hoorde dat er in het asiel pups waren binnen gebracht die flink ondervoed waren, had ik een brok in mijn keel en ben gelijk gaan kijken . Ja eerlijk gezegd zonder mijn man daarvan op de hoogte te brengen. Ons buurmeisje werkt in het asiel dus kon ik na sluitingstijd evengoed naar binnen en zag daar die kleintjes liggen. Ze waren erg vermagerd dat kon ik wel zien, maar o zo vertederend nu ze zo heerlijk onder de warmte lamp lagen te slapen. Ach buurvrouw neem er toch eentje mee naar huis zei mijn buurmeisje met een glimlach, ach en eerlijk gezegd wilde ik dat ook graag, er lag er eentje bij waar ik helemaal gek van was. Ja Loes je zal wel denken je ziet ze net en toch weet je wel wie je zou kiezen. Het was een reutje en zo lief! Terug naar huis vertelde ik het mijn man, die hoorde mij aan en zei: We gaan er over nadenken ze moeten eerst even aansterken. Mijn mond stond natuurlijk niet stil over dat kleine mannetje wat onder die warmte lamp lag en mijn man zei ja hoor Els ik heb de hint begrepen. Via mijn buurmeisje bleef ik op de hoogte en die vertelde me na een weekje dat er 1 pupje was gestorven maar dat het met de rest heel goed ging. Mijn man belde die avond naar huis dat hij iets later kwam, nu was dat niet zo vreemd dus dacht er verder niet over na. Bij thuiskomst van mijn man vertelde ik onder het eten dat het goed ging met de pups uit het asiel en dat we nu maar eens moesten gaan kijken, we wilde tenslotte een hondje, mijn man zei jaja we gaan wel even kijken van de week. De dag dat wij gingen kijken naar de pups, zag ik tot mijn schrik dat MIJN mijn kleine kereltje er niet meer tussen lag en vroeg waar hij het pupje was gebleven. Ja sorry buurvrouw die is van de week verkocht en vandaag opgehaald. Ik was helemaal van de kaart, mijn man zei kom we gaan naar huis we laten dit even zakken en gaan na de kerst nog even kijken en nemen dan een besluit welke we nemen. Wat ik toen nog niet wist was dat de koper van het pupje mijn eigen man was, en dat het buurmeisje het pupje even weggedaan had toen wij kwamen kijken. Kerstochtend was mijn man al vroeg uit zijn bed en zei ..blijf even liggen ik maak vandaag het kerstontbijtje voor ons tweetjes. Heerlijk lag ik naar de geluiden te luisteren die beneden uit de keuken kwamen. Het bleef een tijdje stil en ik hoorde de achterdeur. Mijn man riep ELSSSS kom eens naar beneden er loopt hier iets over de vloer en je moet me eventjes helpen het te vangen. Snel mijn ochtendjas aangedaan en met mijn gemopper dat mijn man een held op sokken was dat hij niet kon vangen wat er bij ons over de vloer liep liep ik de trap af, daar zat mijn grote stoere man al lachend op de vloer en zei Vrolijk kerstfeest Els, verbaasd keek ik hem aan, totdat ik opeens een snoetje achter zijn rug vandaan zag komen, mijn kleine puppymannetje mijn kleine Bor, huilend van blijdschap ging ik naast mijn man op de vloer zitten en die kleine huppelde om ons heen, er werd op het raam getikt en een lachend gezicht zei Vrolijk kerstfeest buurvrouw!! Mijn man en het buurmeisje hadden dit samen bekokstoofd, wat een heerlijke kerstochtend ! Bor is nu een flinke jongen en we genieten heel erg van hem.

Fijne kerstdagen,
 
Els Ruud en een poot van onze Bor.

Met dank aan: Els, Ruud en Bor
Datum: 18-12-2011