23-10-2011    

Hoi Loes,
Omdat ik jaren geleden de “Week van Boris”van jou las en nu al weer een jaar of 3 het dagboek van Xero volg, wilde ik je graag mijn verhaal toezenden, ik moet je wel even vertellen dat ik het geweldig vindt je de site hebt uitgebreid met het prikbord.

Hier mijn verhaal
Soms weet je niet dat je in het leven alleen komt te staan, in je hart regent het en je ziet zelfs de zon niet meer als hij schijnt, en je probeert hoe moeilijk dat ook is het beste ervan te maken en je leven weer opnieuw op te starten. Een baan zoeken stond als eerste op mijn lijstje. Aangezien ik nu midden veertig ben hoopte ik met mijn ervaring als receptioniste snel aan een baan te komen. Nou ik kan u wel vertellen dat het niet mee valt om iets te vinden. Ik wilde van alles aanpakken dus internet en krant werden doorgespit en printte en streepte alles aan wat mij eigenlijk wel leuk of interessant leek. Er werd iemand in het asiel gevraagd om daar enig baliewerkzaamheden te doen….natuurlijk ook de dieren hun eten geven en heel waarschijnlijk de hokken uitspuiten. Nou ja dat leek me wel wat, ben gek op dieren dus lonkte dit baantje mij heel erg aan, de andere ochtend even een telefoontje gepleegd en gevraagd of ik langs mocht komen. Blij verrast om het vriendelijke antwoord dat ik meer dan welkom was , trok ik mijn makkelijkste nette kleren aan en vertrok met een goed gevoel richting asiel. Het gesprek verliep goed en ik mocht het gaan proberen. De rondleiding die ik kreeg eindigde bij Koos, een hele lieve bouvier die door een ongeluk van zijn baasjes in het asiel was gekomen, zo vertelde mij de sympathieke mevr van het asiel. Gek genoeg was het net of Koos zei…ik vind je leuk….dus ik duwde mijn hand door de spijlen van de tralie en kriebelde hem onder zijn sik.

Het werk in het asiel vond ik erg leuk om te doen, en als het tijd werd om naar huis te gaan liep ik altijd even langs Koos, die zoals ik hoopte daar echt op mij lag te wachten, zodra hij zijn aai over de bol gehad had liep hij rustig naar zijn nachtverblijf en dan zag je hem niet meer. Thuis gekomen lekker gekookt en smakelijk gegeten, gedoucht, mijn huispak aan en daar zat ik dan alleen op de bank. Ik kreeg opeens een idee van zal ik Koos meenemen, misschien kan ik hem mee brengen naar het werk in het asiel zodat we lekker samen kunnen zijn. Mijn leven kreeg na deze gedachten weer wat kleur en ik besloot de volgende ochtend gelijk actie te ondernemen om Koos mee te nemen naar huis. De volgende ochtend kwam ik met bonzend hart op mijn werk en overlegde met mijn baas wat ik op mijn hart had. Het gezicht van mijn baas keek vol medelijden me aan en vertelde dat er mensen gebeld hadden voor Koos en dat ze later op de dag naar hem kwamen kijken. Ik kon het niet geloven en stiekum een traantje wegpinkend deed ik die ochtend mijn werk. Na de middag kwamen de mensen die Koos wilde bekijken binnen lopen. Een leuk gezinnetje met 2 kinderen. Koos werd gehaald en er werd gekeken of er een klik was tussen Koos en de mensen die hem graag mee wilde nemen. We stonden er allemaal bij en Koos liep in de midden van de kamer en keek in het rond, de mevr van het gezin begon zachtjes tegen hem te praten en Koos bleef stokstijf staan, reageerde nergens op. Dat waren we niet van Koos gewend, hij was altijd zeer sociaal, altijd vriendelijk en blij wachtend op zijn knuffel, het gezin probeerde van alles totdat Koos er genoeg van kreeg en deze aardige mensen totaal negeerde en bij mij op de voeten kwam zitten. Spontaan welden er tranen op in mijn ogen, Koos had zijn keuze gemaakt voor mij, en was niet van plan om van mijn voeten af te gaan. Het gezin besloot uiteindelijk dat ze toch maar een andere hond te nemen, omdat er geen klik tussen hen en Koos was. Ik stiekem heel blij dat het zo gelopen was.

Om een lang verhaal kort te maken, Koos is met mij meegegaan naar huis en daar genieten wij heel erg van elkaar. Hij is waakzaam en erg alert als er iemand aan de deur kwam, eigenlijk heel vertederend dat hij mij zo beschermde. Op een avond werd er aan de deur gebeld, Koos sprong blaffend op en ging naar de deur, na zijn neus onder de deurspleet te hebben gestoken, begon hij heel blij in het rond te dansen en piepte daarbij. Ik vond dat heel vreemd, want meestal bleef hij blaffen totdat ik zei dat het genoeg was, ik opende de deur en Koos spring tegen de man op die voor mijn deur stond, ik verontschuldigde mij daarvoor maar die man lachte breed en vertelde dat hij één van de zoons was van het echtpaar dat het ongeluk gekregen had, hij had eigenlijk mij van tevoren willen bellen om te vragen of hij Koos een bezoekje mocht brengen, maar omdat ze bij het asiel zeiden dat hij best wel even langs kon gaan bij mij, had hij de stap maar gewaagd, en stond dus nu zomaar voor de deur met een blij springende Koos om zich heen. Ik verontschuldigde me en vroeg hem binnen voor een kopje koffie, Koos was niet bij de man weg te slaan en ging op zijn voeten liggen, nadat hij hem keer na keer een flinke lebber over de wang van de man had gegeven.

We raakte aan de praat en om niet teveel uit te wijden klikte het na een tijdje ook tussen deze man en mij, en Koos voelde dat volgens mij ook aan en als we op de bank gingen zitten ging hij elke keer tussen ons in liggen, keek dan met die lieve grote blije ogen van de één naar de ander van, kijk dit vindt ik echt kei leuk!! En zoals het soms kan gaan in het leven wonen wij nu al 2 jaar samen, ik, mijn vriend en onze Koos. Zo weet je maar nooit hoe het in het leven kan gaan, mijn leven krijgt weer glans. Heb nu 2 lieve maatjes één op twee voetjes en één op 4 voetjes. Met zijn drieën wandelingen maken, op vakantie gaan, en heerlijk op de bank hangen, zo genietend van en met elkaar. Hoe mooi kan het leven na een verdrietige tijd toch weer zijn. Kan nu echt zeggen, Thanks Koos en Bert dankzij jullie zie ik de zon weer schijnen!

Groetjes Lydia, Bert en  flebbers van Koos

Met dank aan: Lydia, Bert en Koos
Datum: 23-10-2011