02-03-2014    

Voorwoordje van mijn vrouwtje Loes,

Toen ik dit stukje las, kreeg ik kippenvel omdat in vele gevallen de hond meestal de schuld krijgt van een voorval tussen kind en hond. Vaak wordt vergeten dat honden eerst een waarschuwing geven voordat iets gebeurt, maar als je er als baasje (of in dit verhaal de moeder) er niet bij is .....en je dus niet echt kan oordelen wat er gebeurt en je alleen wilt zien WAt je wil zien, krijgt in vele gevallen de hond de schuld, wat niet geheel eerlijk is.

Wat ik zelf met mijn vorige bouvier Boris (die stapelgek was op mens en kinderen) hebt meegemaakt is dat er bij ons iemand op visite kwam met een kindje van een jaar of 6.
Dat meisje wilde heel graag spelen met Boris... dat mocht van mij, maar bleef er wel bij staan, het was dolle pret achter op het straatje van ons huis!! Boris rende met ingewikkelde pirouettes achter de bal aan en het meisje lag in een deuk van het lachen.  Terwijl hun onder toezicht van haar moeder en mij nog lekker doorspeelde besloten wij buiten aan de tafel koffie te gaan drinken. Het meisje en Boris  speelde samen nog een poosje verder totdat in een onbewaakd ogenblikje het meisje er genoeg van had en ging krijsen IK WIL NIET MEER STOMME BORIS ze schopte en sloeg naar Boris die braaf voor de 1000 keer het speeltje naar haar terug kwam brengen .... Boris begreep er niets van de schop die hij kreeg (de lieverd) en bleef staan .. hij keek van... ik ben toch braaf en zullen we nu weer verder spelen, ik bedacht me geen moment en sprong gelijk op pakte het meisje bij de arm en zei dat ze ontzettend stout was dat ze naar Boris schopte en sloeg!! Ik greep dus gelijk in toen ik zag wat er werkelijk gebeurde  en strafte de juiste inplaats van de verkeerde. De moeder van het meisje had het ook zien gebeuren en zei toen: als we er toch niet bij geweest waren en Boris had haar terecht gewezen had ik ook Boris de schuld gegeven, je denkt dat jouw kind dit niet doet bij een dier want zo heb ik haar niet opgevoed Loes!! Zo zie je maar.....het (voor) oordeel is snel geveld!

Daarom dit voorwoord van mij voordat ik dit verhaal plaats.... je leest het zo vaak dat je een kinderen en honden niet alleen moet laten...... dus..................ouders en baasjes....


Neem even de tijd voor dit verhaal

Hond tegen kind : We zijn alleen in de kamer...je moeder is boven.
Ik hou van je... ik heb vanaf het begin van je gehouden. Ik neem het je niet kwalijk dat je soms erg gemeen tegen me bent, want je bent ook nog zo klein.
Dan vind je ineens een nietmachine....je niet papiertjes aan elkaar en je kraut van vreugde.
Soms kijkt iemand naar je om....arm kind. Dan kom je met de nietmachine in je hand naar mij toe. Je kleine handje pakt mij flapoortje en...AAUUUWWW....dat doet pijn.
Ik jank, maar jij verstaat mij niet....jij denkt dat het een spelletje is. Ik wil weg vluchten, maar we zitten allebei opgesloten in de kamer...AUW....je doet het weer.
Je verstaat me niet... je denkt dat het een spelletje is... ik ben niet boos...je bent nog zo klein...voor jouw is het een spelletje. Je doet het weer en weer en weer... ik kan je niet ontkomen. Mijn gehuil klinkt door het hele huis... maar niemand komt...waar is je moeder?
Waarom laten ze ons weer zolang alleen? Waarom hoort ze mijn gehuil niet...mijn vertwijfelde hulproep?

Jij rent achter me aan en dwingt me in een hoekje en je doet het weer. En weer jank ik uit volle borst...HOU JE BEK DICHT KLOOT HOND schreeuwt de stem van de moeder door het huis. Zo noemt ze me altijd...ze heeft me eigenlijk alleen gekocht om jouw bezig te houden, zodat zij met rust word gelaten. Mijn oor doet zon pijn...maar je laat me niet met rust...wat moet ik doen... ik weet je bedoelt het niet gemeen....
En weer voel ik de pijn.... ik word boos... ik probeer weg te komen, maar het lukt me niet.
Ik wil je geen pijn doen... ik hou toch van jou...maar je blijft het over en over doen....de pijn word ondraaglijk. Je kunt er niks aan doen...je weet het niet... je bent ook nog zo klein....maar ik kan niet meer....de pijn is niet meer te verdragen.
Ik hap naar jouw... mijn snijtand haakt over je wangetje heen...we stoppen allebei en kijken elkaar angstig in de ogen. Ik wilde je geen pijn doen... alleen dat je ophoud.
Je grijpt met je kleine handje je wangetje en als je het bloed ziet begin je te krijsen.
Je moeder komt en pakt je op...je vader komt thuis geeft me een schoppen sleept me naar de auto.

Hij brengt me naar de dierenarts...: METEEN AFMAKEN...HIJ HEEFT ME KIND GEPAKT schreeuwt hij. De dierenarts kent mij en kan het niet geloven dat ik dat heb gedaan. Tranen schieten in zijn ogen als hij de ruim 100 nietjes in me oortje ziet.
Hij streelt me zachtjes over me kopje...hij pakt een spuit...hij moet het doen...hij is verplicht om het te doen. Morgen zal ik niet meer de zon zien opkomen....maar ik zal wel beroemd zijn. ...."HOND VALT KIND AAN".....in de krant zal staan...en weer viel een zogenaamde familie hond ongegrond uit het niets een kind aan en verwonde het kind.

Maar niemand zal zeggen wat er echt is gebeurd....niemand interesseert dat.

Je ouders hebben de media een verhaaltje verteld. De mensen houden van verhaaltjes over valse honden...dat bezorgt veel verkoop van de kranten. En veelverkoop van kranten levert geld op en daar houden de mensen van.

DENK HIER EENS GOED OVER NA!!!!

Met dank aan: Tessa Heijnens
Datum: 02-03-2014