18-08-2013    

HONDEN MET HET POSTBODESYNDROOM

Veel honden hebben een hekel aan postbodes en krantenjongens of -meisjes. Vaak dacht men dat dit kwam door het uniform van de postbodes. Wellicht omdat uniformen bij mensen toch ontzag - en dus angst - inboezemen, dacht men dat dit bij honden ook wel het geval zou zijn. Hier is helemaal niets van waar. De hekel aan geüniformeerde mensen ontstaat bij honden juist andersom.

Het territorium is de basis
In de natuur leven honden in een territorium. Dit is een leefgebied waarin zij kunnen jagen om te eten, dat gemakkelijk te verdedigen moet zijn en waar ze zich in kunnen voortplanten. De grens van het territorium is natuurlijk het meest kwetsbaar. Hier loert het gevaar. Andere groepen kunnen het gebied in willen nemen, andere roofdieren kunnen een gevaar vormen en dat gevaar is natuurlijk het grootst op die grens. Kan het gevaar hier afgewend worden, dan is het territorium weer veilig en zijn de overlevingskansen van de groep het grootst. De grens van dit territorium wordt afgezet met geurvlaggen. Dit betekent dat de leider tegen bomen, struiken en andere afzettingen wat urine achterlaat waar zijn geur aanzit.

Het territorium thuis
Ook onze huishonden hebben een territorium. In eerste instantie is dit het huis, maar ook de tuin, de wandelroute en het speelveld zullen langzamerhand tot het territorium gaan behoren. Het huis blijft echter wel het belangrijkst. De roedel waarmee onze huishonden leven verschilt echter wel enorm met die van de hond of wolf in de natuur. In de natuur komt geen visite en nemen de kindertjes geen vriendjes en vriendinnetjes mee. In de situatie van de huishond wel en al die visite en vriendjes en vriendinnetjes komen binnen via de voordeur. Dit is natuurlijk ook de grens van het territorium, de meest kwetsbare plek, de plek waar het gevaar dag en nacht loert. 

Het verdedigen van het territorium wordt de honden ook aangeleerd. Iedereen in huis is rustig. De televisie staat aan en er wordt koffie gedronken. Opeens gaat de bel. Op dat moment staat de roedelleider op en loopt naar de voordeur. Hiermee geeft hij aan dat alarmfase één in werking is getreden. Er is onraad bij de grens van het territorium. De hond volgt zijn leider en loopt mee naar de voordeur. De baas doet de voordeur open en ja hoor: vreemdelingen aan die grens. Na drie keer heeft de hond in de gaten dat het territorium bedreigd wordt zodra de voordeurbel gaat en hij slaat aan om het huis te verdedigen. Dit gedrag zal zich verder uitbreiden richting tuinhekje. Zodra de hond dat hoort zal hij gaan blaffen.

In de meeste gevallen zal de hond hier als pup voor beloond worden. De baas is trots dat zijn pup kan blaffen en iedereen geniet van het spektakel. Ook al is dit later niet meer zo leuk. Toch komt de visite binnen en meestal is de rust weergekeerd als de visite eenmaal rustig zit. Honden gaan over het algemeen niet blaffen als de telefoon gaat. Ook niet als dit een zelfde soort geluid geeft als de voordeurbel. Dit komt omdat de leider niet naar de grens van het territorium gaat en er geen bedreigingen gevormd worden. Dat die baas in één of ander apparaat gaat staan praten moet hij zelf weten. Daar heeft de hond geen boodschap aan.

Succes bij de postbode
De honden weten inmiddels wel dat geluid bij de voordeur mogelijk gevaar kan betekenen. Ook al is dit geluid de brievenbus. Iedere keer als de postbode brieven in de bus doet gebeurt er iets bij de voordeur en zal de hond er, als een goed verdediger van zijn territorium, op af stuiven. Dit keer met succes, want de postbode draait weer om en verlaat de voordeur en de tuin. Het is de hond gelukt om deze indringer weg te jagen. Het probleem is echter dat die postbodes en krantenbezorgers nogal vasthoudend zijn. Ze komen iedere dag weer terug. De felheid van de hond zal dan ook steeds meer toe kunnen nemen. Als ze dan ook de postbode, zoals vroeger in een duidelijk voor de hond herkenbaar uniform zien vluchten en de volgende dag weer terugkomen, kan dit gedrag ook buiten en naar andere mensen met een uniform aan, gaan optreden.

Dat is natuurlijk heel vervelend. Enerzijds voor post die helemaal verscheurd kan worden en anderzijds voor de postbodes die soms hun vingers bijna kwijt zijn. Als u een hond heeft die nogal fel reageert op postbodes hang dan een brievenbus buiten of zorg dat de hond niet bij de voordeur kan komen. Dat maakt hun werk veel plezieriger.

Met dank aan: Jan Oostland
Website: www.oostland-diensthonden-opleidingen.nl
Datum: 18-08-2013