29-01-2012    

Bloedoor – Othaematoom (o.a.Homeopathie)
Drs. Atjo Westerhuis, dierenarts, verbonden aan WHG Westerhuis Kliniek voor Gezelschapsdieren, Dalwagen 29c, 6669 CA Dodewaard, T 0488 – 410040; spoed: 410077; F 0488 410099 a.westerhuis@whgdierenartsen.

Nota bene
Deze cliŽnten hand-out is bedoeld als ondersteuning van het consult door de dierenarts. De tekst gaat ervan uit dat uw huisdier al door de dierenarts is gezien. De adviezen in de hand-out gelden alleen voor dieren bij wie de diagnose is gesteld. De informatie dient niet als vervanging van een consult door de dierenarts!
Bedenk bij het lezen dat de gezondheidssituatie van uw huisdier anders kan zijn dan in de teksten wordt beschreven.
Verder worden al onze hand-outs vervaardigd aan de hand van niet alleen wetenschappelijke literatuur, maar ook van onze eigen inzichten op grond van persoonlijke ervaringen. Daarom kan de informatie voor een deel afwijken van de gangbare literatuur.

Inleiding
Een bloedoor of `othaematoom', zoals de wetenschappelijke naam luidt, is niets anders dan een bloeduitstorting (= haematoom) in de oorschelp. Het komt het meest frequent voor bij honden, maar ook bij katten zien we wel eens een bloedoor. Een eigenaar kan flink schrikken bij het ontdekken van een bloedoor: het ene moment is er ogenschijnlijk nog niets aan de hand, het andere moment heeft de hond of kat een enorm gezwollen en pijnlijke oorschelp. Hoe ontstaat nu een bloedoor en wat zijn de behandelingsmogelijkheden?

Ontstaanswijze
Zoals reeds gezegd is een bloedoor een ophoping van bloed in de oorschelp. De oorschelp bestaat in feite uit drie lagen: de binnenzijde en de buitenzijde van de oorschelp bestaat uit huid en tussen deze twee lagen huid zit een dun flapje kraakbeen. Tussen huid en kraakbeen lopen veel (grote en kleine) bloedvaten. Door hard klapperen met de oren, ergens tegenaan te slaan met de oren of heel hard aan een oor te krabben kan er een bloedvat kapot gaan. Dan ontstaat er een ophoping van bloed tussen huid en kraakbeen (=othaematoom) aan de binnenzijde van de oorschelp.

Diagnose
Een bloedoor ziet eruit als een flinke fluctuerende verdikking van de (binnenzijde van de) oorschelp. De verdikking is pijnlijk door de spanning op de huid en de druk op het kraakbeen. Vaak is er natuurlijk ook een oorzaak voor het klapperen met of krabben aan de oren! Het is dus van belang dat behalve het bloedoor ook een eventuele oorontsteking of huidirritatie onderzocht en behandeld wordt. Een fluctuerende zwelling van de oorschelp kan ook veroorzaakt worden door een abces. Het dier zal dan echter ziek zijn en koorts hebben en er zal meestal sprake zijn van een wond(je) van de oorschelp (bijvoorbeeld een bijt- of krabwond).

Behandeling
Wordt een bloedoor niet behandeld dan zal het dier de neiging hebben om telkens te blijven schudden met de kop, omdat de zware dikte aan het oor vervelend aanvoelt. Daardoor is de kans groot dat het bloedvat telkens kapot gaat, of dat het oor uiteindelijk zelfs kapot geslagen wordt. Als het haematoom zonder hulp van buitenaf verdwijnt, dan zal de oorschelp na lange tijd volledig verschrompelen, waardoor een soort bloemkooloor ontstaat. Dit is pijnlijk. Het is daarom verstandig een behandeling in te zetten.

Een bloedoor kan op verschillende manieren worden behandeld. Welke manier we kiezen hangt af van de grootte van het haematoom, van hoe lang het haematoom reeds bestaat, van de precieze lokalisatie van het haematoom en van het feit of het gaat om een recidief of niet.

De meest effectieve behandeling is een operatie. Een operatie kan direct na het ontstaan van een bloedoor worden uitgevoerd. De operatie wordt uitgevoerd onder algehele narcose. Er wordt aan de binnenzijde van de oorschelp een langgerekte S-vormige snede gemaakt. Via deze opening wordt het (inmiddels gestolde) bloed verwijderd. Daarna wordt de oorschelp over het gehele oppervlak van de oorschelp doorstoken met een groot aantal enkelvoudige hechtingen. De hechtingen gaan dwars door alle lagen van de oorschelp heen. Zo wordt er een stevige en gelijkmatige druk uitgeoefend op alle bloedvaten in de oorschelp, waardoor bloedingen worden tegengegaan. Gedurende de eerste 14 dagen zal uw hond of kat een kraag om krijgen om het oor te beschermen. Na 14 dagen kunnen de hechtingen verwijderd worden. Na de operatie zal er altijd een vervorming van de oorschelp optreden: de oorschelp zal min of meer `gekreukeld' raken. De operatie is relatief eenvoudig en leidt tot goede resultaten.

Een andere, veel goedkopere, methode die tegenwoordig veel wordt toegepast is het leegzuigen van het haematoom en het daarna inspuiten van een depotpreparaat van een ontstekingsremmer in de holte waar oorspronkelijk het haematoom zat. Ook met deze methode moet ongeveer 10 dagen worden gewacht, omdat anders het risico van het opnieuw vollopen van de oorschelp met bloed te groot is. Bij de meeste dieren kan deze behandeling zonder narcose worden gedaan. Helaas is de kans op mislukking vrij groot: in veel gevallen komt het haematoom toch weer terug (ook dus na 10 dagen wachten). Ook zien we bij deze methode nog wel eens een secundaire infectie optreden, zodat de oorschelp niet alleen volloopt met bloed, maar er ook nog eens een abces (=ophoping van etter) ontstaat. Dan moet dus alsnog geopereerd worden! Het zal u dus niet verbazen dat deze methode niet onze voorkeur geniet en bij ons in de kliniek in principe niet wordt toegepast.

Bij Westerhuis Kliniek voor Gezelschapsdieren is de meest toegepaste methode dan ook een hele andere: homeopathie. Als er geen dwingende redenen (zie boven) zijn om te opereren dan kiezen wij het liefst voor een homeopathische behandeling met de middelen Arnica D6 en Hamamelis D3. Deze twee middelen zorgen ervoor dat de bloeding sneller stopt, ze reguleren de resorptie van het bloed en de genezing van de oorschelp en bovendien vermindert Arnica in de acute fase het pijngevoel. De behandeling kan meteen worden gestart en zal gedurende een periode van 3 weken moeten worden voortgezet. Van beide middelen moeten 3 x daags 5 druppels worden ingegeven. Er zijn geen risico's of bijwerkingen van deze behandeling te verwachten en bovendien is het niet belastend voor de patiŽnt. Het is ook geen dure behandeling (zoals bijvoorbeeld een operatie). Het cosmetisch resultaat is goed tot zeer goed. Meestal zien we een zeer minimale vervorming van de oorschelp nadat het haematoom verdwenen is.
De verschillende behandelingsmogelijkheden worden bij ons in de kliniek zorgvuldig tegen elkaar afgewogen, zodat we bij iedere patiŽnt de meest ideale behandelingswijze op maat kunnen kiezen.

LET OP!
Vergeet nooit de eigenlijke oorzaak van het bloedoor, de oorontsteking, te behandelen. Als het dier blijft klapperen of krabben dan is iedere methode immers gedoemd om te mislukken!

Met dank aan: WHG Dierenartsen
Website: www.whgdierenartsen.nl
Datum: 29-01-2012