27-11-2011    

SCHILDKLIER AANDOENING BIJ DE HOND

Functie van de schildklier
De schildklier is een vlindervormig orgaan, dat dicht onder het strottenhoofd links en rechts van de luchtpijp ligt en door een smal middelstukje wordt verbonden. Een hormoon uit de hypofyse (TSH) beÔnvloedt de schildklier en zorgt er zo voor, dat de schildklier de juiste hoeveelheid hormonen aanmaakt. De schildklierhormonen heten T3 en T4 en zijn zeer belangrijk voor de regulatie van de stofwisseling. T4 is een inactief voorstadium en T3 is het actieve schildklierhormoon. De bloedwaarden kunnen, afhankelijk van het laboratorium, wat wisselen. Daarom moet u ze altijd met de referentiewaarden op het laboratoriumformulier vergelijken. Wanneer de schildklier te weinig hormonen produceert, noemt men dit hypothyreose. Hypothyreose komt bij honden redelijk vaak voor. Men schat, dat 1 op de 150-500 honden een te langzaam werkende schildklier heeft. Grote tot middenslag honden zijn vaker aangedaan dan kleinere rassen. In de meeste gevallen wordt de schildklierafwijking verkregen op latere leeftijd. Aangeboren gevallen zijn wel beschreven, maar komen zeer sporadisch voor. Deze pups groeien niet normaal. Een hypothyreose komt bij poezen bijna nooit voor.


Schildklierafwijkingen worden onderverdeeld in twee vormen.

De auto-immuun aandoening.
Hierbij geldt dat het afweersysteem van de hond zijn eigen schildklier aanvalt en stukmaakt. Deze periode van schildklier destructie kan 3-4 jaar duren totdat er zoveel schildklier kapot is gemaakt dat er te weinig hormoon geproduceerd wordt. Er is een duidelijke rasvoorkeur voor deze aandoening. Rassen die verhoogde risico lopen zijn o.a. de Barzoi, Beagle, Doberman, Duitse Dog, Ierse setter en de Bobtail.

De atrofie aandoening.
Letterlijk betekent dit dat de schildklier steeds kleiner wordt (atrofie). Een mogelijke oorzaak is nog niet bekend. Rassen die verhoogde risico lopen zijn o.a. de Golden Retriever, Schnauzer, Airedale TerriŽr, Cocker SpaniŽl en de Teckel.

De symptomen bij deze aandoening kunnen zeer uiteenlopend zijn. Meestal worden vachtaandoeningen waargenomen. Haarverlies op de staart, flanken of achter de oren. Donkerder worden van de huid; droge, wat schilferige huid. Gewichtstoename, sufheid, sloomheid, algehele desinteresse, neiging naar warme plekken te gaan, langzame hartslag en onvruchtbaarheid. Enkele extreme en minder vaak voorkomende symptomen zijn: spierzwakte, lage lichaamstemperatuur, afwijkingen van het zenuwstelsel: verlammingen en kreupelheden, alsmede een verminderde contractiekracht van het hart.

Diagnose schildklierafwijking

De diagnose wordt gesteld doormiddel van bloedonderzoek. Dit is een relatief eenvoudige test die door uw dierenarts uitgevoerd kan worden. Hierbij wordt de hormoonconcentratie gemeten. Als het vermoeden op een auto-immune aandoening aanwezig is, kan de hormoonconcentratie meting worden uitgebreid met een test op "auto-antilichamen". Honden kunnen gelijktijdig van beide schildklier aandoeningen last hebben.

Behandeling schildklierafwijking
Deze bestaat uit het geven van een speciale combinatie van lichaamseigen mineralen. Hierdoor wordt de hormoon productie gestabiliseerd tot een normale waarde. Het lichaam van uw hond reageert binnen enkele dagen tot enkele weken. Dit is geheel afhankelijk van de ernst en de tijdsduur dat uw hond de aandoening heeft.

Met dank aan: Esther Smiesing
Website: www.huisdierendokter.nl
Datum: 27-11-2011